قوچان و این روز هایش!

                                                                            چنین می اندیشم که یک قوچانی هستم. به تمام معنا(تند و تیز، صادق، ضمخت، یک دنده، صدایی در وضعیت عادی هم نتراشیده، توده اضداد. با قهقه خنده، و عصبانیت در صفر تا چهار صدم ثانیه، زودباور، تحلیلگر، ریز بین، منتقد، خود رأی، با دیگران مهربان و با خویش بیگانه، در نظام اداری سربه زیر، بی دفاع، به کم -که چه عرض کنم- به هیچِ خود قانع، چون اژدها-فقیر- بر گنج فرهنگ خوابیده و...) به قوچانی بودن اگرهم افتخار کنم، افتخاری است مربوط به گذشته و به باشندگی نیاکانم...که، از فرط صداقت و صراحت لهجه ای که داشته اند، از شور آزاد منشی ای که لبریزبوده اند،از حرف زوری که در درازنای تاریخ برنتافته اند؛  همواره  و هر روز خود مشق"بودن" نوشه اند...(از حمله مغول بگیر تا تگ هر نوخاسته ای که سر جهانداری و جهانگیری داشته و گذرش به قوچان افتاده و کمیتش اینجا نلنگیده است!) این را تاریخ گواهی تواند کردن...
اما از قوچان امروز، و از نوبت خودم در قوچان داری، و از اینکه امروز در قوچان زندگی می کنم، اذیت می شوم. این چهار دیواری حصار شکسته  که میراث ایستاده نیاکان ما است و امروز نوبت داشتن و به پیش بردنش به ما رسیده، اصلا در شان آزادگی  گذشتگان ما مردم نیست...
امروز اینجا هیچ چیز سرجای خودش نیست. نه فرهنگ شهر نشینی به معنای درستش جاری است، نه فرهنگ دیوانسالاری به معنای فنی و علمی اش.  نه صنعت و تکنولوژی راهی به این کوره ده باز کرده، بلکه آنها هم که بوده به افول و رکون و رکود افتاده، و نه سهمی از امکانات رفاهی و خدمات شهری، به مردم ما رسیده...
 بخشی از نبود فرهنگ شهر نشینی اگر، از زی بدویِ بدون قاعده و قانون  و روح پاشان ناشی از آزادگی این مردم آب بخورد. بقیه اوضاع، اما-به گمان من- شدیدا از روزمرگی سیاسی-اداری این روز های جامعه و ضعف مدیران و مصادر امور، تاثیر پذیرفته است.
اکنون من، چکار می توانم کرد؟ جز نوشتن در کنج هستی مجازی، که مگر روزی، روزگاری گذر همشهریانم  به اینجا بیافتد.
اینجا می خواهم از ناراستی هایی که در قوچان می بینم، از همه حوزه ها، در وسعت چشم و فهم خودم، حرف بزنم.
از شما همشهری عزیز هم که عرق وطن - به معنای فرهنگ ونه الزاما سیاست- دارید چشم دارم. این کشکول برای برشمردن کژی های دور و برمان، به دیدن و نوشتن شما هم نیازمند است. قوچان را -همت کنیم- به جای خودش مگر باز بتوانیم نشاند!...