به صبر و صفا شود...
برچیدنی نیست...
دیوار ستبر "جهل مقدس".... مگر به صبر و صفای
آزاده ای که "حسین"
مقتدای اوست
دیگر همی شود!
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم آذر ۱۳۹۷ ساعت 23:57 توسط "هه رای"
|
تابو...
سلول انفرادی
که گفته اند، چیست مگر؟!...
این -که ما زندگی نامش کرده ایم-
همان خبه کنجی است که توصیفش گفته اند....
"سلامت را
پاسخ
نخواهنئد گفت
سرها در گریبان است.."
نه فیلمی، رمانی کو؟
کجاست شعر تری اینجا؟!
وزان زخمه که بُرّد پرده های دل
کنج کافه ای و یکی آدم که آنجا استکانی چای و قهوه ای و دم گرمی شاید...
"گشتیم نبود! ....نگرد نیست!..."
تابو است اینها اینجا....
+ نوشته شده در دوشنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۷ ساعت 7:37 توسط "هه رای"
|
حال من....
بهت و حیرت و سکوت....
این است حال من در ریزش لحظه های زندگی
در دریای پیرامون شناورم
چوی یکی ماهی مرده....
یا پر کاهی، اسیر چمِ موج...
نه!...
ماهی مرده یا پر کاهی اسیر...
بی کینه اند و من لبریز...
از آینه می پرسم:
از چه رو بر گلوی آنکه راه نفس
بسته است برمن
با بغض چنگ نمی اندازم؟!...
+ نوشته شده در دوشنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۷ ساعت 7:31 توسط "هه رای"
|
نیست...
چقدر خراب بود وباش رفیقی دردی کشم رها....
که ام، نیست....
+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم آذر ۱۳۹۷ ساعت 13:28 توسط "هه رای"
|
تهوع2
یک ضرب المثل هست که می گوید: "دیگ به دیگ می گوید رویت سیاه!" یا "رویت سیاه است" حالا حکایت این مردک اردوغان است که گزک گویی دستش افتاده سربند ماجرای "خاشقجی" یکی نیست در ... بازی این جانور خودخواهِ بیمار قدرت، بگوید..."در دیزی بازه حیای گربه کجا رفته"آخه؟! یک جو شرافت هم خوب چیزی است بخدا!...
+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم آذر ۱۳۹۷ ساعت 12:49 توسط "هه رای"
|
قارچ متورم....
برخی افراد، گروه ها و جریانات، چون قارچ متورم می شوند.... زیر پوست درختی می خزند و از جانش می مکند و آرارم آرام او را به افول می کشند و خود چهره می آرایند و جا باز می کنند.... درست است که پایایی ندارند، ولی تنه تناور درختی که بر آن می نشینند و از کنارش ارتزاق می کنند، را از پا می اندازند و رهگذران را از ثمر و سایه درخت بی نصیب می گذارند....
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم آذر ۱۳۹۷ ساعت 0:50 توسط "هه رای"
|
چنین می اندیشم که یک قوچانی هستم. به تمام معنا(تند و تیز، صادق، ضمخت، یک دنده، صدایی در وضعیت عادی هم نتراشیده، توده اضداد. با قهقه خنده، و عصبانیت در صفر تا چهار صدم ثانیه، زودباور، تحلیلگر، ریز بین، منتقد، خود رأی، با دیگران مهربان و با خویش بیگانه، در نظام اداری سربه زیر، بی دفاع، به کم -که چه عرض کنم- به هیچِ خود قانع، چون اژدها-فقیر- بر گنج فرهنگ خوابیده و...) به قوچانی بودن اگرهم افتخار کنم، افتخاری است مربوط به گذشته و به باشندگی نیاکانم...که، از فرط صداقت و صراحت لهجه ای که داشته اند، از شور آزاد منشی ای که لبریزبوده اند،از حرف زوری که در درازنای تاریخ برنتافته اند؛ همواره و هر روز خود مشق"بودن" نوشه اند...(از حمله مغول بگیر تا تگ هر نوخاسته ای که سر جهانداری و جهانگیری داشته و گذرش به قوچان افتاده و کمیتش اینجا نلنگیده است!) این را تاریخ گواهی تواند کردن...